من یقین دارم که برگ ،

کاین چنین خود را رها کرده ست ، در آغوش باد ؛

فارغ است از یاد مرگ !

لاجرم چندان که در تشویش ازین بیداد نیست؛

پای تا سر ،

                  زندگی ست!

آدمی هم مثل برگ ،

می تواند زیست بی تشویش مرگ ،

گر ندارد همچو او ، آغوش ِ مهر  ِ باد را ؛

می تواند یافت ، لطفِ :

                                      « هر چه باداباد » را !

خیلی دوستش داشتم ولی

هروقت ازم می پرسید چندتا دوستم داری میگفتم 2 تا!

اگه گفتی یعنی چی؟!
بار اول نفهمید چی میگم

پرسید یعنی چی؟!
گفتم یکی اندازه ی این دنیا یکی هم اندازه اون دنیا!

بعدش هروقت ازم میپرسید چندتا دوستم داری وقتی می گفتم 2 تا میخندید!
یه بار بهش گفتم تو چندتا منو دوست داری؟!

گفت 7 تا! اندازه 7تا آسمون و 7تا دریا و .....

هروقت ازش می پرسیدم چند تا دوستم داری میگفت همون 7تا!

ولی من هیچ وقت نخندیدم! همیشه ته دلم میلرزید!

هر وقت می گفت 7تا دوستت دارم انگار تمام دنیا مال منه

ولی الان خیلی وقته دیگه بهم نمیگه 7تا دوستت دارم

خیلی وقته.........!

4 سالی میشه که تو قلبم خونه کرده بود

تو قلبم یه صندلی بیشتر نداشتم که یکی بیاد و روش بشینه

اونم سریع اومد و روی اون صندلی کوچولوی چوبی نشست و کم کم دور تا دورشو ساخت نا آخر واسش شد یه خونه تا اونجا راحت تر باشه!

 4 سااااااااال.....!
4 سال از بهترین سالای عمرمون با هم بود

هم واسه من بهترین بود هم واسه اون

هر موقع دستام تو دستاش بود انگار تمام دنیا رو گرفته بودم تو دستام

انقدر آرومم میکرد که حتی نمیتونم توصیف کنم

هروقت پیشش مینشستم .......

وااااااااااااییییییییی خدایاااااااااااااااا

چقدر محشر بود

ولی......

زود تموم شد

خیلی خیلی خیلی زود......!

با هم دیگه قرار گذاشته بودیم تا آخر عمر همدم و هم نفس و هم قسم هم باشیم

ازم قول گرفته بود که همیشه همراهش باشم

زندگی ایی که تو ذهنمون واسه همدیگه ساخته بودیم بهترین بود

قرار بود هیج رقمه برام کم نذاره

منم بهش قول داده بودم هرچی میگه گوش کنم

تا خوشبخت ترین زوج دنیا باشیم

آخیییییییییییییییییی...!
میدونی چی شد؟!
بعد از 4 سال فهمید من اونی نیستم که  میخواد

اونی نیستم که به قول خودش به کمال برسونمش

نههههههههههههههههه

میگه تو زن رویاهای من نیستی!
میگه  با تمام وجو دوستت دارم!

ولی اونی که من میخوام تا باهاش هم قسم شم تو نیستی!!!!!

طبق حرفای خودش همه چی تقصیر من بود!

چون من اونطور نبودم که اون تو ذهنش داشت!

به خودم گفتم باشه! میشم همونی که میخواد

به خودم قول دادم همه اعتقادات خودمو بذار زیر پام و اونی بشم که اون میخواد

ولی نشدم!

نمیدونم چرا! شاید بهش دروغ گفته بودم که میشم همونی که میخوای!

شاید راست گفته بودم و لی هرکاری میکردم نمیشد!

نمیدونم!

شاید اصلا تلاشی نکردم واسه قولی که بهش داده بودم!

شاید.....

نمیدووووووووووووووووووووووونم

الان میدونی فقط چی میدونم؟!

اینو که مثل یه پتک بزرگ خورد تو سرم

SMS ZADAM BEHESH:

Safe_girl: hanuzam ba TAMAME voojood delet mikhad baham EZDEVAJ koni? Aghlani na ehsasi!

Gharibe: ba TAMAME del are, ama! Ba TAMAME aghl, NA!!!!!!!

آره! میدونم الان پیش خودت میگی مگه بار اول بود که اینقدر شولوغش میکنی؟!

ولی این دفعه واقعا با دفعه های پیش فرق داشت! کلی با خودم کلنجار رفتم

آخر تصمیم گرفتم با جواب این سوال تکلفمونو مشخص کنم

تو هم تکلیفمو مشخص کردی!

باشه!
میرم

قول میدم بهت که میرم!

خودت میدونی چقدر دوستت دارم! منم میدونم چقدر دوستم داری

من 2 تا!

 تو 7 تا!

ترکت میکنم واسه همیشه

بدون اینکه هیچ وقت مزاحمت شم

قول میدم تو درد خودم میمیرم و هیچ وقت دیگه اذیتت نمیکنم

حلالت میکنم

تو هم حلالم کن

فقط یادت باشه

همیشه بهترینمی!

از او که جدا شد، همه قاب های خانه را از عکس های او تهی کرد و تنها پس زمینه ای سفید در میان قاب ها خودنمایی میکرد.
ولی از آن به بعد هرگاه قاب های سفید روی دیوارهای خانه را تماشا می کرد به یاد آن عکسی می افتاد که زمانی باطن قاب ها را زینت داده بود.

پس همه قاب های سفید را از روی دیوار های خانه برداشت و فقط دیوارهای خالی از قاب باقی ماندند.
ولی از آن به بعد هر گاه دیوار های خالی خانه را میدید به یاد قاب های سفیدی می افتاد که زمانی در آن ها عکس های زیبایی از او جلوه گر بود.

پس خانه را کوبید و تنها ویرانه ای از آن باقی ماند.
ولی از آن به بعد هر گاه از کنار ویرانه های خانه می گذشت به یاد دیوار هایی می افتاد که زمانی قاب هایی با پس زمینه سفید که یادگار عکس های او بودند بر روی آن ها قرار داشتند.
.
.
.

وقتی که دید همه اجزای دنیا، نهایتا به خنده های او ختم می شود و زمانی که او نیست بجز رنج و دلتنگی ابدی چاره ای ندارد تصمیم گرفت با دنیا وداع کند.

ولی در آن لحظه ای که مرگ را اختیار می کرد به یاد تمام عمری افتاد که .... در آن خانه ای زندگی میکرد که زمانی بر روی دیوار های خالی آن قاب عکس هایی وجود داشت که روی پس زمینه سفید آن جای عکس کسی بود که لبخند های زیبای او روزی زندگی می بخشید.

عشق عین و شین و قافش بندگی ست

                                                                                    چون نباشد هریکش شرمندگی ست

                                                                                                                                                             هر دوسوی عشق چون واحد شوند

                                                                                                                                                                                                                     هر سه حرفش پایه های زندگی ست